Eğer biri size değer veriyorsa anlarsınız. Size verilen değeri, sizde ona gösterirsiniz. İnsan sevdiklerine, eşine, dostuna değer verir ve aynı şekilde değer bekler karşısındakinden ama karşısındaki, egolarını kullanan değilse. İnsan kendi çıkarlarını düşünmemeli. Karşısındaki insanı kendi yerine koymalıdır. Verilen değer asla karşılıksız bırakılmamalı hak ettiği verilmelidir. Aksi takdirde verdiği değere karşılık görmeyen kişinin edaları değişir. Tabii ki de haklıdır.
        
                     Verilen emeğe kazanç diler, saygınlık ister. Çiftçi ektiği bakliyattan medet umar. Neden ummasın? Toprağa verdiğinin karşılığını bekler haklıdır da. Toprak ona istediğini vermez ise şayet bir daha bakliyat yetiştirmez. İklimini bekler. İnsan da böyledir verdiği şeyi ister. Bende çok bekledim verdiğim değerin karşılığını görmeyi, ama yok görmedim. Görülen köy misali var mıydı gerek kılavuza? Anladım değer verdiğim kişilerin egoist olduklarını. İnsanların hata yapmalarına seçenek sunmam bana karşı.  Hatası sıfır olmalı ki zor bir insan olduğunu değerli bir insan olduğunu anlayalım. Ya sonradan düşündüm de elbette insanız hatalarımız olmalı olacakta. Hani bir günah işlersin sonrada tövbe eder af dilersin. Bir daha o günahı işlemezsin ne güzel bu da senin hatanı bildiğini bir daha yapmadığının göstergesi değil midir? Evet. Bana karşı da tabi hatalarınız olacak, önemli olanda aynı hatayı tekrarlamamanız. ALLAH’IN hakkı 3’tür. Sonradan sizi silmem. Eğer silersem iziniz kalır tekrar canlanmaya teşvik olursunuz. Sizi karalarım. Karalanan hiçbir yazının okunma şansı yoktur. Siz benim için ölmüş demeksiniz bu lahzadan sonra. Verdiğimiz değeri suiistimal etmeye yeltenmenin gayesi ne? Bende bilmiyorum.
          
                   Ben Erhan ne çok değer verdim sevdiklerime, onları ne çok da sakındım gözlerimden, milletin sözünden. Ne çok ateşe yürüdüm onlar için bile bile. Bana bir adım geliyorlar ben onlara kırk adım atıyordum. Yeter artık kırdım ben ayaklarımı değil kırk, kırk yamalık adım atamam size. Anladım dünyamdaki yalnızlığımı, kendi içimde yaşamayı, insanın yine en iyi dostunun kendisi olduğunu öğrettiğiniz için teşekkür ederim.
      
                      Hiç biriniz beni anlamadınız, anlayamadınız. Şu an ismi karalanmayan kimsem yok. Oysa ölümü ellerim bağlı, hiçbir şey yapmadan, sadece oturarak beklemek. Dünyadan bir şey kazanmadan göç etmeyi beklemek ne kadar zormuş dostlarım…
                                               Erhan